9 Temmuz 2015 Perşembe

Mutluluk 2

Çok yorucu bir gündü. Ve Son 2 gün kalmıştı. Bol bol yürümek için çaba sarf ediyordum.14 ocak son günüm  olması sebebi ile annem yanıma geldi. O çok yürüdüğüm günün  ardından gece geleceğinin  işaretini vermiş oldu. Zaten bütün hazırlıklarımız çok öncesinden hazırdı. Annemde yanımda olduğundan kafamda artık doğuma hazırdı. Gece suyumun gelmesi  ile birlikte sanırım  1.5 saat sonra hastane yolunu tuttuk. Sabaha kadar bekledik. Hiç doğum  sancısı çekmedim. Normal doğumu beklerken sezeryan ile dünyaya  getirmek nasipmiş seni güzel kızım. Dokturum kesinlikle normal doğum deneyip olmaz ise sezeryan ile doğuma alacağını söyledi ama hem doğum sancım olmadı hemde şartlara uygun olmamam nedeniyle suni sancı verdiler ama onda da herhangi bir sancı çekmedim ve hala şartlar normal doğum yapmama uygun değildi. Suyumun da gelmesi ile dokturum çok beklememı önerdi. Evdeyken suyum baya gelmişti ve kordon elifsunun boynuna yakındı. Bende bebeğimi riske atmak istemedim her anne gibi sezeryan ile doğum yapma kararı aldım. Kafamda o kadar çok normal doğum yapacağım diye odaklamışım ki sezeryan kararını verdikten sonra resmen yıkıldım sanki. Neden bende anlayamadım. Ağlamaktan resmen helak oldum. Gözlerim şiş ve mosmor olmuştu. Hastane içinde gezinirken wc ye gittim de ama her yerde anneme sarılıp  sarılıp ağladım ve yine ağladım. (Bi ara ara verdim oda doğuma gidip ben bayıldıktan sonra 😂😂 )Ameliyathanede giderken  annem beni teselli etmeye çalışıyor ama o An zaman durmuş benden ve kızımdan başka hiç birşey yoktu sanki. Annemde benim ağlamamà dayanamıyor. (oda duygu yüklü  kadıncağız) Annemde ağlamaya son vermeyince beni eşime devretti. O zaten donup kalmıştı sanki sadece yanımda yürüyor ama hiç bir kelam etmiyordu. Sonunda ameliyathanede girdim ama hala ağlıyorum kendimi sakinlestiremiyorum bir türlü. Buz gibi ameliyathanede girdim titremekten ağlamam biraz durdu tabi. Ağzımdan oksijeni verdiler 30 sn mi diyeyim  bilemedim sonrası yok. Genel anestezi istedim normalde çok cesur olduğumu düşünürdüm ama lokal yerine genel anestezi ile ameliyat oldum. Daha önce tabi bunları  normal olamaz isem planlamistim. Ve sonunda gözlerimi açtığımda gözümün önünde beyaz beyaz bulanık ışıklar vardı. Nefes almakta çok zorlanıyorum. (Anestezinin etkisi tabi) herhalde öldüm dedim. Gerçekten öldüğüme o kadar inandım ki resmen transa geçmişim. Derler ya bütün hayatım film şeridi gibi gözümün önünden  geçti diye gerçekten geçti. Odama geldiğimde hala kendime gelememistim. Annemin söylemesi  sürekli sayıklayıp durmuşum. Aklımda ne var ise ne düşünüyorsam artık. Kızım nerede, kızımı görmek istiyorum,  anne sen bizi nasıl doğurmussun, anne olmak  ne kadar zormuş  (daha kucağıma bile almadan bu duygular içinde olmak o sorumluğu yaşamak ne ilginç) diye sayıklayıp durmuşum. Artık kendime geldiğimde hastane çalışanları  bana melul melul bakıyorları sanırım sayıklamalarım yüzünden. Annem ah annem iyiki varsın ve iyiki o zor ama güzel günde yanımadaydın. O kadar zor bi gündü  ki sen olmasan artık daha ne kadar zor olabilirdi bilmiyorum. Sonunda o kadar zorluk yaşamanın ardından o zorlukları  unuturacak güzel yüzlü melek kızımı kucağıma aldım.  Hayal meyal hatırlıyorum narkozun etkisinden tamamen kurtulamadım. Güzel ilgili hemşireler eşliğinde ilk sütünü zor zanaat verdim. Sonrası 9 aylık hasretin ardından kızıma bol bol sarılmak istesem o minnacık bedene sarılamazdım tabi kucağım da sevdim bol bol. Sezeryan olduğum için sütüm yoktu ama gelsin diye hemşireler çok yardımcı oldu sık sık ezirmeme. Hastane gerçekten beklediğimden iyi idi. Durmak bilmeyen ağlamalarım kızımı görünce yerini mutluluk ağlamalarına bıraktı. Artık silkelenme ve toparlanma vakti gelmişti. Hemen doğum çantamın içinde olan makyaj çantam devreye girer :)Görümcemin yardımı ile saçlar taranıp makyajlar yapılır. Artık kendime gelmiştim. Akşama arkadaşlar geldi biraz oturup gittiler. Sonra annem ve eşim hastanede bana eşlik ettiler.16 Ocak ta da akşama doğru evimize geçtik. Sonrada uykusuz ama ve bir o kadar güzel günlere başladık. Güzel kızımın ilk fotoğrafları..


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder