10 Ekim 2015 Cumartesi
Çaycı da brokoli haşlama :))
8 Ekim 2015 Perşembe
Taşınma
Ha bugün ha yarın derken sonunda taşınabilik. Çocuklu anne olunca işler daha zor diye ben yavaş yavaş toparlanmaya başlamıştım. İyi ki yapmışım yoksa kesinlikle yetişemezdim. Nakliyeci firma bizi bir kaç gün ötelemeye çalışırken Son anda 2 saat içinde gelse olurmu diyince eee bende Allâhtan eşyaları toparladıgımdan sorun olmadı. 2 saate gelip eşyaları yeni eve taşıdılar. En büyük avantajım taşıdığım ev karşı ki bina idi. :) çok kolay taşındık. Çocuklu anne olup taşınmak sonra eşyaları yerine yerleştirmek çokta kolay olmadı. Yanımdan bir an olsun ayrılmak istemeyen bir çocuk diğer taraftan kumandalar nerde o nerde bu nerde diye soran bir eş çıldırmış üzere iken annem imdadıma yetişti. Onun da gelmesi ile bütün eşyaları yerleştirdik sayılır hepsini yerleştirmiyorum 1 seneye kalmaz kendi evimize geçeceğimiz den dolayı sadece çok kullandıklarımı açıyorum. Kızım da yeni eve alışmakta zorluk çekeceğini düşünürken oda bana bu konuda çok yardımcı oldu çok sorun etmedi. Bir eski ev bir yeni ev arası mekik dokudum. Şimdi güzel kızım camın önünden ayrılmıyor sürekli ya yerde ya kucağım da yada mama sandalyesinde. Keyfi yerinde gözüküyor güzelliğin. Tek sorunumuz doğalgaz bağlanmamış olması biz kendi yemeklerini bir şekilde yerken elif'e yemek yaparken sorun yaşıyorum. Malum ufaklığım bizimle aynı yemekleri yiyemiyor. Kavanoz mama zorda kalmadıkça vermek istemiyorum. Bundan daha büyük zor durum olurmu bilemedim ama vermek istemiyorum. Çözümü buldum tabi ki ;)
29 Eylül 2015 Salı
Elif'in Köftesi
Her ne kadar doktorumuz yumurtayı 9 aydan önce kullanmamalı dese de daha önceden yumurta sarısı yedirme gafletinde bulunduğum için vede bir problem olmadığını gördüğümden dolayı köfte için cesaret edip güzelce köfteyi yoğurmaya başladım.
Malzemeler
- Oğlak eti (2 yemek kaşığı )
- Havuç
- 1 diş sarımsak
- Maydanoz
- Nane
- Domates
- 1 adet yumurta sarısı
Ben 3 kaşık eti kullandım ama en fazla 2 gün aynı yemeği yediği için 1 tane köfteyi elif su'ya yediremedim fazla geldi. (3 kaşıktan 3 tane büyük köfte cıkıyor. Ayrıca oğlak etini daha önceden kıyma haline getirmiştim.) Bu yüzden 2 yemek kaşığı etle yapabilirsiniz. 1 diş sarımsak, bir miktar havuç, bir tutam nane ve maydanoz ve bir miktar ekmek içi (yada organik pirinç unu ben ikisinide ilave ettim) birazcık domates rendesi (daha önce 3 gün kuralını uygulamıştım bir sorun olmayınca köftesine de ilave ettim) ve yumurta sarışını homojen bir karışım olacak şekilde karıştırıp büyük yuvarlakları halinde şekil vererek organik zeytinyağın da kısık ateşte pişirdim. Biraz soğuyunca elifimin eline verdim. Oda minik parçalara bölerek afiyetle yedi.
Biz kimiz ?
Boncuk gözlü kızımın çalışan
annesiyim. İstanbul da yaşıyoruz. Kızımla olabildiğince gezmeye çalışıyoruz. Bütün
yenilikleri, oluru olmazı her şeyi tek tek söyleyip kızına bir şeyler öğretmeye çalışan, kızı yanında olduğunda mutluluktan havalara uçan, onunla yatıp onunla kalkan bir anneyim.
17 Eylül 2015 Perşembe
Gezmeler gezmeler
Ben büyüdüm kocaman kız oldum. Arkadaşlarımla gezmelere de gidiyorum ki. Hem anneler buluşması hemde çocuklar buluşması :)) artık yemeğe başladığımız için yemek saati dışarda olabiliyoruz. Bizde yemegimizi yanımıza alırız dimi ama. Philips avent saklama kaplarına yemegimizi koyup sonrada yine Philips'in termal çantasına koyup gezmelere gidebiliyoruz. Bir yandan sohbet ederken diğer bir yandan da elif su 'yun karnını doyuruyorum. O anda birden fazla işe yöneliyor olsamda kızımın yanımda olması bana yetiyor. Dışarda sorun yaşamamak adına evden çıkmadan cantamiza lazım olacak ne var ne yoksa doyuruyorum. Yedek kıyafet, ıslak mendil, suluk, önlük, olası durumlara karşın hazır mama ve olmazsa olmaz oyuncaklarımız. Çok şükür ki dışarı çıktığımızda beni öyle çok bunaltan bir çocuk olmadı. Bundan dolayı kendimi şanslı atfediyorum. Çok dışarda durursak oda bunalıyor haliyle çocukcağiz. O yüzden onunla beraber iken çok fazla saat dışarıda kalmamaya özen gösteriyorum. Uyku saatini kacirmamaya dikkat ediyorum.
7 Eylül 2015 Pazartesi
Çocuklu ve koşturmacalı hayat
Çalışan anne olunca çocukla ilgilenecek vakit bulmak gerçekten çok zor oluyor. İşten gelip daha üzerimi bile değiştirecek vakti bulmadan bebeğim benden ilgi bekliyor. Bende onu özlüyorum.Oyunlar, danslar derken yemek masasına oturabiliyorum. Ama tabi yemek masasına oturmadan ufaklığın yarın ki yiceği yemeği haşlanmasi için ocağa koyup bende o sıra hem elif su ile ilgilenip hemde kendi yemeğimi yemeğe çalışıyorum. Ee biz yerken oda boş boş bize bakmak istemiyor. Hemde bizimle aksam yemeğini beraber yemeğe alışsın diye onu da mama sandalyesine oturuyorum. Derken koşuşturma dolu bir hafta kızımla birlikte devam ediyor. Kızımın uyku saatlerini bozulmaması için çok dikkatli ve özenli davranıyorum. Akşam muhakkak 21.30 odasında uykuya dalması için çalışmalara başlamış olmam gerekiyor. Hergün düzenli bir şekilde buna riayet ediyoruz. Yalnız bazen o kadar çok yoruluyorum ki bu yoğun koşuşturma dan dolayı biraz nefes alma ihtiyacı doğuyor. Zaten kısıtlı zamanım var kızımla geçirdiğim bende ne ondan ayrılmak istiyorum nede arada bir de olsa aksam dışarı çıkmaktan. Hal böyle olunca ailecek küçük kaçamaklar yapıyoruz. :))
28 Ağustos 2015 Cuma
mami power
Güzel gözlü kızım büyürken ihtiyaçları da büyüyor ve anne sütü daha fazla olması gerekiyor. Malesef gün geçtikçe sanki benim sütüm kızıma yetmiyor gibi geliyor. Epey zamandır bi arayışa girdim. Sütümü nasıl artirabilirim diye. İncir,hurma,bitki çayları Vs Vs. Dokturum un önerisi ile maltana ve Humana still tea yi denedim. İkiside fena değildi ama istediğim verimde süt alamıyorum. Tabi bende araştırmaya devam ediyorum hala daha. Şimdi karşıma mami power içeceği çıktı. Bugün günde birtane olarak başladım nasıl sonuçlar verir bilemiyorum ama en kötü birkaç gün sonrasında etkisini net olarak gösterir gibi geliyor. Deneyimledikten sonra tekrar fikirlerimi blogum da paylaşıyor olacağım.@mami power
30 Temmuz 2015 Perşembe
52. Gün
Elifim kış ayında doğduğu için çok fazla dışarı çıkmayı istemedim. Hem hava buz gibi hem de yerde kar vardı. Bebeğimin hasta olmasını istemezdim tabi ki de. Artık ya dışarı çıkacak ya da eve birilerini toplayacaktım ki eve birilerini toplama fikri daha uygun geldi şartlar gereği. Uykusuz gecen gecelerden dolayı ancak kendimize geldik. Kızımın doğumunun tam 52. Günü idi. Konu komşu toplandık. Herkes Elif'i beklerken bizimkinin uyku uyacağı tutu bir türlü uyanmadı. Eee kız tabi naz yapıyor. O günden bir kaç kare fotoğraf aşağıda :) 07/3/15
9 Temmuz 2015 Perşembe
Mutluluk 2
Çok yorucu bir gündü. Ve Son 2 gün kalmıştı. Bol bol yürümek için çaba sarf ediyordum.14 ocak son günüm olması sebebi ile annem yanıma geldi. O çok yürüdüğüm günün ardından gece geleceğinin işaretini vermiş oldu. Zaten bütün hazırlıklarımız çok öncesinden hazırdı. Annemde yanımda olduğundan kafamda artık doğuma hazırdı. Gece suyumun gelmesi ile birlikte sanırım 1.5 saat sonra hastane yolunu tuttuk. Sabaha kadar bekledik. Hiç doğum sancısı çekmedim. Normal doğumu beklerken sezeryan ile dünyaya getirmek nasipmiş seni güzel kızım. Dokturum kesinlikle normal doğum deneyip olmaz ise sezeryan ile doğuma alacağını söyledi ama hem doğum sancım olmadı hemde şartlara uygun olmamam nedeniyle suni sancı verdiler ama onda da herhangi bir sancı çekmedim ve hala şartlar normal doğum yapmama uygun değildi. Suyumun da gelmesi ile dokturum çok beklememı önerdi. Evdeyken suyum baya gelmişti ve kordon elifsunun boynuna yakındı. Bende bebeğimi riske atmak istemedim her anne gibi sezeryan ile doğum yapma kararı aldım. Kafamda o kadar çok normal doğum yapacağım diye odaklamışım ki sezeryan kararını verdikten sonra resmen yıkıldım sanki. Neden bende anlayamadım. Ağlamaktan resmen helak oldum. Gözlerim şiş ve mosmor olmuştu. Hastane içinde gezinirken wc ye gittim de ama her yerde anneme sarılıp sarılıp ağladım ve yine ağladım. (Bi ara ara verdim oda doğuma gidip ben bayıldıktan sonra 😂😂 )Ameliyathanede giderken annem beni teselli etmeye çalışıyor ama o An zaman durmuş benden ve kızımdan başka hiç birşey yoktu sanki. Annemde benim ağlamamà dayanamıyor. (oda duygu yüklü kadıncağız) Annemde ağlamaya son vermeyince beni eşime devretti. O zaten donup kalmıştı sanki sadece yanımda yürüyor ama hiç bir kelam etmiyordu. Sonunda ameliyathanede girdim ama hala ağlıyorum kendimi sakinlestiremiyorum bir türlü. Buz gibi ameliyathanede girdim titremekten ağlamam biraz durdu tabi. Ağzımdan oksijeni verdiler 30 sn mi diyeyim bilemedim sonrası yok. Genel anestezi istedim normalde çok cesur olduğumu düşünürdüm ama lokal yerine genel anestezi ile ameliyat oldum. Daha önce tabi bunları normal olamaz isem planlamistim. Ve sonunda gözlerimi açtığımda gözümün önünde beyaz beyaz bulanık ışıklar vardı. Nefes almakta çok zorlanıyorum. (Anestezinin etkisi tabi) herhalde öldüm dedim. Gerçekten öldüğüme o kadar inandım ki resmen transa geçmişim. Derler ya bütün hayatım film şeridi gibi gözümün önünden geçti diye gerçekten geçti. Odama geldiğimde hala kendime gelememistim. Annemin söylemesi sürekli sayıklayıp durmuşum. Aklımda ne var ise ne düşünüyorsam artık. Kızım nerede, kızımı görmek istiyorum, anne sen bizi nasıl doğurmussun, anne olmak ne kadar zormuş (daha kucağıma bile almadan bu duygular içinde olmak o sorumluğu yaşamak ne ilginç) diye sayıklayıp durmuşum. Artık kendime geldiğimde hastane çalışanları bana melul melul bakıyorları sanırım sayıklamalarım yüzünden. Annem ah annem iyiki varsın ve iyiki o zor ama güzel günde yanımadaydın. O kadar zor bi gündü ki sen olmasan artık daha ne kadar zor olabilirdi bilmiyorum. Sonunda o kadar zorluk yaşamanın ardından o zorlukları unuturacak güzel yüzlü melek kızımı kucağıma aldım. Hayal meyal hatırlıyorum narkozun etkisinden tamamen kurtulamadım. Güzel ilgili hemşireler eşliğinde ilk sütünü zor zanaat verdim. Sonrası 9 aylık hasretin ardından kızıma bol bol sarılmak istesem o minnacık bedene sarılamazdım tabi kucağım da sevdim bol bol. Sezeryan olduğum için sütüm yoktu ama gelsin diye hemşireler çok yardımcı oldu sık sık ezirmeme. Hastane gerçekten beklediğimden iyi idi. Durmak bilmeyen ağlamalarım kızımı görünce yerini mutluluk ağlamalarına bıraktı. Artık silkelenme ve toparlanma vakti gelmişti. Hemen doğum çantamın içinde olan makyaj çantam devreye girer :)Görümcemin yardımı ile saçlar taranıp makyajlar yapılır. Artık kendime gelmiştim. Akşama arkadaşlar geldi biraz oturup gittiler. Sonra annem ve eşim hastanede bana eşlik ettiler.16 Ocak ta da akşama doğru evimize geçtik. Sonrada uykusuz ama ve bir o kadar güzel günlere başladık. Güzel kızımın ilk fotoğrafları..
28 Mayıs 2015 Perşembe
mutluluk
16 mayıs 2014 9.40
Epey zamandır bu kadar mutlu olduğum bir haber almamıştım. Duyduğumda ayaklarım yerden kesildi sanki. Varlığını bilmek güzel birde kucağıma almak daha başka bir güzelmiş. (o bambaşka duyguyu daha uzun bir yazı ile gündeme getireceğim :))O günü hatırlıyorum da ananen, deden, babaannen, halan, teyzelerin hepsi tek tek çok mutlu oldular. (Nurcan teyzenle deli gibi sarıldık)Babana söylediğimde şaşkınlıktan baka kaldı, saçma sapan sorular sordu. Öyle ki vereceği tepkiyi sana göstermek için söylediğim anı videoya aldım. Büyüdüğünde seyredeceğiz güzel gözlüm. Kız olmana ayrıca sevindi ona düşkün olacağını düşününce göğsü kabardı. Bir sonraki gün babanla, senin fındık kadar büyük olan resimlerine bakar olduk. sonrası internetten araştırmalar tabi. 1. ayda ne kadar gelişir, hangi organları oluşur, nasıl beslensem sana daha yararlı olur diye araştırmaya başlar oldum.5. aya kadar çok fazla bir şey hissedemedim.5, ay itibari ile artık hareketlerini tam olarak hissetmeye başlamıştım. Hep sana göstermek için çok çok video çektim. Tekmelerin, dönmelerin hepsi çok güzel duygulardı. Çok fazla midem bulanmadı canım öyle aman aman bir şey çekmedi. (baban bu konuda çok rahattı) son zamanlarda artık ağırlığından dolayı ayaklarımın altı ağrımaya başladı. İşe gidip gelirken sorun yaşamaya başlayınca işe ara verip seninle baş başa kalmaya karar verdim. 1 ay seni öyle bekledim. Son kontroller sıklaştı sürekli doktora gidip geliyorduk seninle ilgili bir sorun var mı yok mu diye. Çok şükür ufak şeyler olsa da kalcı bir şey olmadı. Ve sonunda beklenen gün gelmiş oldu. 15.01.2015 perşembe 13,40ta dünyama hoş geldin bebeğim....
Epey zamandır bu kadar mutlu olduğum bir haber almamıştım. Duyduğumda ayaklarım yerden kesildi sanki. Varlığını bilmek güzel birde kucağıma almak daha başka bir güzelmiş. (o bambaşka duyguyu daha uzun bir yazı ile gündeme getireceğim :))O günü hatırlıyorum da ananen, deden, babaannen, halan, teyzelerin hepsi tek tek çok mutlu oldular. (Nurcan teyzenle deli gibi sarıldık)Babana söylediğimde şaşkınlıktan baka kaldı, saçma sapan sorular sordu. Öyle ki vereceği tepkiyi sana göstermek için söylediğim anı videoya aldım. Büyüdüğünde seyredeceğiz güzel gözlüm. Kız olmana ayrıca sevindi ona düşkün olacağını düşününce göğsü kabardı. Bir sonraki gün babanla, senin fındık kadar büyük olan resimlerine bakar olduk. sonrası internetten araştırmalar tabi. 1. ayda ne kadar gelişir, hangi organları oluşur, nasıl beslensem sana daha yararlı olur diye araştırmaya başlar oldum.5. aya kadar çok fazla bir şey hissedemedim.5, ay itibari ile artık hareketlerini tam olarak hissetmeye başlamıştım. Hep sana göstermek için çok çok video çektim. Tekmelerin, dönmelerin hepsi çok güzel duygulardı. Çok fazla midem bulanmadı canım öyle aman aman bir şey çekmedi. (baban bu konuda çok rahattı) son zamanlarda artık ağırlığından dolayı ayaklarımın altı ağrımaya başladı. İşe gidip gelirken sorun yaşamaya başlayınca işe ara verip seninle baş başa kalmaya karar verdim. 1 ay seni öyle bekledim. Son kontroller sıklaştı sürekli doktora gidip geliyorduk seninle ilgili bir sorun var mı yok mu diye. Çok şükür ufak şeyler olsa da kalcı bir şey olmadı. Ve sonunda beklenen gün gelmiş oldu. 15.01.2015 perşembe 13,40ta dünyama hoş geldin bebeğim....
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)











